خويش دست يابد . اعتراف به خطاكارى اسباب رحمت و حلم و احسان را فراهم مىكند و هر كه به خداوند حسن ظن داشته باشد به يقين اقرار او به عفو و گذشت الهى منجر شود و اين اقرار بايد بسيار خاضعانه و خالصانه باشد و اعتقاد بر آن كه اعمال و كردار او مانند جاهلان به قدرت خداوند يا منكران لطف حق است . حضرت امام سجاد عليه السلام در دعا اين وضعيت روحى را چنين توصيف مىفرمايد : « هَذَا مَقَامُ مَنْ تَدَاوَلَتْهُ أَيْدِي الذُّنُوبِ وَ قَادَتْهُ أَزِمَّةُ الْخَطَايَا وَ اسْتَحْوَذَ عَلَيْهِ الشَّيْطَانُ فَقَصَّرَ عَمَّا أَمَرْتَ بِهِ تَفْرِيطاً وَ تَعَاطَى مَا نَهَيْتَ عَنْهُ تَغْرِيراً كَالْجَاهِلِ بِقُدْرَتِكَ عَلَيْهِ أَوْ كَالْمُنْكِرِ فَضْلَ إِحْسَانِكَ إِلَيْهِ » « 1 » اين جايگاه كسى است كه دست‌هاى گناهان او را دست گردان كرده‌اند ، و مهارهاى خطاها او را به دنبال خود كشيده‌اند ، و شيطان بر او چيره شده و از باب ضايع كردن امر نسبت به آنچه امر فرمودى كوتاهى كرده ، و به خاطر غفلتش از عاقبت كار ، آنچه را نهى كردى مرتكب شده ، مانند كسى كه قدرتت را بر وجودش جاهل و فراوانى احسانت را نسبت به خودش منكر است . سپس حضرت در جاى ديگر طلب عفو و ترحم از درگاه خداوند مىفرمايد : « مَوْلَايَ ارْحَمْ كَبْوَتِي لِحُرِّ وَجْهِي وَ زَلَّةِ قَدَمِي وَ عُدْ بِحِلْمِكَ عَلَى جَهْلِي وَ بِإِحْسَانِكَ عَلَى إِسَآءَتِي فَأَنَا الْمُقِرُّ بِذَنْبِي الْمُعْتَرِفُ بِخَطِيئَتِي وَ هَذِهِ يَدِي وَ نَاصِيَتِي أَسْتَكِينُ بِالْقَوَدِ مِنْ نَفْسِي » « 2 » سقوط و به رو در افتادنم ، و لغزش گامم را رحمت آر ، و به نادانيم

--> ( 1 ) - صحيفهء سجاديه : دعاى 31 . ( 2 ) - صحيفهء سجاديه : دعاى 53 .